Ik denk dat ik er nu ongeveer na 2 weken achter bent dat dingen niet goed komen, dat het niet zo loopt als ik wil en niet gaat lopen. Tot vandaag ging het eigenlijk redelijk goed. Maar gister begon het al, dan ben je met je liefste vriendjes mee uit gegaan en het enige wat je denkt is "hmm.. twee weken geleden stond ik ook nog zo". En ik ben zo blij voor mijn vrienden dat ze na zo'n lange tijd, nog zo gelukkig zijn met elkaar. Maar laat me ook wel weer merken wat ik mis, en wat ik zo graag wilde.
Het is beste is nu gewoon los laten, niet meer vasthouden aan de momenten waar je hoopt uit denkt te halen. Daar schiet je echt niks mee op, achteraf blijven er dan alleen maar teleurstellingen over.
En ik probeer sterk te zijn, vrolijk te doen, maar dan later denk ik weer, aan het einde van de dag ben ik wel weer alleen.
Ik weet nog toen ik op vakantie was, hoe leuk alles nog was. Hoe erg we elkaar soort van miste, en hoe blij we waren om elkaar te zien. En ik zou zo graag terug willen naar die week, maar die komt niet terug. En dat sucks, it really does.
Dit heeft me wel na laten denken over de toekomst, en ik denk dat ik het hier eigenlijk wel voor gezien houd. Ik heb nooit echt van Nederland gehouden en misschien moet ik maar even gewoon zo gaan bikkelen voor alles. En proberen volgend jaar maar in Engeland naar school te gaan of in iedergeval stage te kunnen lopen. Ik heb hier toch niet echt een reden om te blijven.
Voorlopig eindigt mijn stage bijna, is het bijna pasen en ga ik naar Parijs. Dan komt praktisch daarna de meivakantie, waarna ik ook nog eens naar New York ga. Ik denk ook echt dat ik voor sommige dingen dankbaar moet zijn.
En het word tijd om dingen los te laten en vergeten, en dan wanneer gebeurt wat je wil. Dan ben je des te gelukkiger.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten