Ik mis alles.

Ik denk dat ik er nu ongeveer na 2 weken achter bent dat dingen niet goed komen, dat het niet zo loopt als ik wil en niet gaat lopen. Tot vandaag ging het eigenlijk redelijk goed. Maar gister begon het al, dan ben je met je liefste vriendjes mee uit gegaan en het enige wat je denkt is "hmm.. twee weken geleden stond ik ook nog zo". En ik ben zo blij voor mijn vrienden dat ze na zo'n lange tijd, nog zo gelukkig zijn met elkaar. Maar laat me ook wel weer merken wat ik mis, en wat ik zo graag wilde.

Het is beste is nu gewoon los laten, niet meer vasthouden aan de momenten waar je hoopt uit denkt te halen. Daar schiet je echt niks mee op, achteraf blijven er dan alleen maar teleurstellingen over.

En ik probeer sterk te zijn, vrolijk te doen, maar dan later denk ik weer, aan het einde van de dag ben ik wel weer alleen.

Ik weet nog toen ik op vakantie was, hoe leuk alles nog was. Hoe erg we elkaar soort van miste, en hoe blij we waren om elkaar te zien. En ik zou zo graag terug willen naar die week, maar die komt niet terug. En dat sucks, it really does.

Dit heeft me wel na laten denken over de toekomst, en ik denk dat ik het hier eigenlijk wel voor gezien houd. Ik heb nooit echt van Nederland gehouden en misschien moet ik maar even gewoon zo gaan bikkelen voor alles. En proberen volgend jaar maar in Engeland naar school te gaan of in iedergeval stage te kunnen lopen. Ik heb hier toch niet echt een reden om te blijven.

Voorlopig eindigt mijn stage bijna, is het bijna pasen en ga ik naar Parijs. Dan komt praktisch daarna de meivakantie, waarna ik ook nog eens naar New York ga. Ik denk ook echt dat ik voor sommige dingen dankbaar moet zijn.

En het word tijd om dingen los te laten en vergeten, en dan wanneer gebeurt wat je wil. Dan ben je des te gelukkiger.

Het werd geen dag zoals ik wilde dat het werd.

Het is als een put, een bodemloze. Waarin je blijft vallen, en elke keer als je er uit denkt te klimmen, val je verder en verder. Je raakt in paniek, wordt bang, en elke keer word je kleine beetje hoop weer weggevaagd.

Een gebroken hart doet pijn, het is alsof je geen hart meer in je borstkas hebt zitten. Alsof diegene het meegenomen heeft. En er een groot gat is, wat open blijft, net zolang tot jij jezelf erover heen kan zetten. En dat neemt tijd, maar tijd heelt alle wonden. En je kunt het ook zo zien, soms ben je gewoon beter af in je eentje. Want jezelf zul je nooit kwetsen of aan het huilen maken. Je kunt op z’n minste de waarheid tegen je zelf zeggen, maar je krijgt jezelf er altijd boven op.

Ik heb je nodig, ik wil je, ik hou van je, het was een grote fout. Dat zijn de woorden die ik wil horen, ik wil geen ik kan het niet. Ik wil tenminste een ik wil het proberen, en dan gaat het me wel lukken. Maar dat is er niet meer. Het is over, ik ben alleen. De vrijgezelle vriendin die overal mee naar toegaat is terug! Geweldig..

Ik weet het echt niet meer, niet wat er is fout gegaan, niet hoe ik dingen kan terug draaien. God houdt niet van me, alles mislukt door hem. Misschien verdien ik dingen wel gewoon niet, misschien ben ik het wel niet waard.
Ik mag dan wel 18 jaar zijn, soms heb je gewoon je mama nodig. En nu zit ik hier achter een computer bij stage en wens ik zo naar gewoon een knuffel van mijn moeder. Die dan zegt, alles komt wel goed.

D-day

Gister was alles nog goed, en vandaag was alles anders. Ik merkte het gister al, toen je weg was. Het was niet zoals altijd, het voelde alsof ik alleen was. Alsof ik het niet was, maar zo erg stond ik er niet bij stil. Het zal wel over zijn, de volgende dag dacht ik. Zo naïef, zo het tegenoverstelde. Ik had gelijk moeten weten dat er iets was.

Men zegt altijd dat er veel vissen in het water zijn, maar ik dacht eindelijk de goede gevangen te hebben. Degene waar ik wel bij zou kunnen blijven, waar ik een keer gelukkig mee zou zijn. Wist ik veel dat het bij jou niet zo goed zat? Je zegt normaal gesproken alles, en dit niet.

Ik ben jaloers. Ik wil het nooit laten merken, ik probeer het niet. Want daarmee duw je mensen alleen weg. Na lang aandringen van vrienden, ging ik toch maar zeggen waar ik mee zat. Het alleen chillen met een meisje, dat is het probleem. Ik snapte dat niet, maar het was niet jouw probleem. Dit zou altijd blijven.

Een uur later, krijg ik opeens te horen dat dit moeilijk voor je is. Maar dat het niet aan mij ligt, maar aan jou. Echt de bekendste dump manier. Echt jongen jongen, i aint stupid. Maar goed, ik kan niks aan bindingsangst doen, maar het voelde allemaal zo goed. Alsof jij degene was die ik zocht. Niet als soulmate ofzo, maar mijn eerste serieuze relatie. Wat tot nu nog nooit lukte.

Ik werd gedumpt, geweldig. Net alsof je hard uit je lichaam word gerukt, terwijl je 24 uur daarvoor, nog gezellig naast elkaar film lag te kijken. Zo onwerkelijk dan, en dan voelt het als je eigen schuld. Alsof alles wat je deed fout was. En nu is het al zover dat je me wel wil zien, je houdt van me, maar alles moet rustiger. En zelfs nu ik dat heb gehoord, ik krijg mezelf niet rustig. Ik geloof niet in tijdelijke break ups. Die zijn er nooit? Nouja heel zelden, misschien. Ik herinner me opeens weer, waarom ik relaties haten.

En ik hoop zo, ik hoop zo, dat het goed komt. Want dit gevoel is niet te beschrijven, het doet pijn. Een zwaar borstkas. En dan hoor ik nu zoveel leuke, lieve dingen van je. Ik heb vraagtekens, is het niet morgen weer anders? Want gister was alles nog goed? Ik heb mijn twijfels. Het maakt me bang. Wat zal de dag hierna brengen.

Ik hou van lijfspreuken, vooral als het gaat over jezelf. Over je echte beste vriend. Jezelf. Want aan het einde van de dag kan zelfs je beste vriend/vriendin een mes in je rug steken. Maar jezelf kan je nooit verraden. Ik ben de stem van binnen, die je volgt op je pad door je leven. Degene die altijd weet wat te doen, ookal is het niet altijd de goede beslissing. Het maken me tot wat ik ben, trots om niet perfect te zijn, maar wel mezelf.

And don't you take chances

You might feel the pain

Don't you love in vain

'cause love won't set you free

 

I can't stand by the side

And watch this life pass me by

So unhappy

But safe as could be

 

So what if it hurts me?

So what it I break down?

So what if this world just throws me off the edge,

My feet run out of ground

I gotta find my place