D-day

Gister was alles nog goed, en vandaag was alles anders. Ik merkte het gister al, toen je weg was. Het was niet zoals altijd, het voelde alsof ik alleen was. Alsof ik het niet was, maar zo erg stond ik er niet bij stil. Het zal wel over zijn, de volgende dag dacht ik. Zo naïef, zo het tegenoverstelde. Ik had gelijk moeten weten dat er iets was.

Men zegt altijd dat er veel vissen in het water zijn, maar ik dacht eindelijk de goede gevangen te hebben. Degene waar ik wel bij zou kunnen blijven, waar ik een keer gelukkig mee zou zijn. Wist ik veel dat het bij jou niet zo goed zat? Je zegt normaal gesproken alles, en dit niet.

Ik ben jaloers. Ik wil het nooit laten merken, ik probeer het niet. Want daarmee duw je mensen alleen weg. Na lang aandringen van vrienden, ging ik toch maar zeggen waar ik mee zat. Het alleen chillen met een meisje, dat is het probleem. Ik snapte dat niet, maar het was niet jouw probleem. Dit zou altijd blijven.

Een uur later, krijg ik opeens te horen dat dit moeilijk voor je is. Maar dat het niet aan mij ligt, maar aan jou. Echt de bekendste dump manier. Echt jongen jongen, i aint stupid. Maar goed, ik kan niks aan bindingsangst doen, maar het voelde allemaal zo goed. Alsof jij degene was die ik zocht. Niet als soulmate ofzo, maar mijn eerste serieuze relatie. Wat tot nu nog nooit lukte.

Ik werd gedumpt, geweldig. Net alsof je hard uit je lichaam word gerukt, terwijl je 24 uur daarvoor, nog gezellig naast elkaar film lag te kijken. Zo onwerkelijk dan, en dan voelt het als je eigen schuld. Alsof alles wat je deed fout was. En nu is het al zover dat je me wel wil zien, je houdt van me, maar alles moet rustiger. En zelfs nu ik dat heb gehoord, ik krijg mezelf niet rustig. Ik geloof niet in tijdelijke break ups. Die zijn er nooit? Nouja heel zelden, misschien. Ik herinner me opeens weer, waarom ik relaties haten.

En ik hoop zo, ik hoop zo, dat het goed komt. Want dit gevoel is niet te beschrijven, het doet pijn. Een zwaar borstkas. En dan hoor ik nu zoveel leuke, lieve dingen van je. Ik heb vraagtekens, is het niet morgen weer anders? Want gister was alles nog goed? Ik heb mijn twijfels. Het maakt me bang. Wat zal de dag hierna brengen.

Ik hou van lijfspreuken, vooral als het gaat over jezelf. Over je echte beste vriend. Jezelf. Want aan het einde van de dag kan zelfs je beste vriend/vriendin een mes in je rug steken. Maar jezelf kan je nooit verraden. Ik ben de stem van binnen, die je volgt op je pad door je leven. Degene die altijd weet wat te doen, ookal is het niet altijd de goede beslissing. Het maken me tot wat ik ben, trots om niet perfect te zijn, maar wel mezelf.

And don't you take chances

You might feel the pain

Don't you love in vain

'cause love won't set you free

 

I can't stand by the side

And watch this life pass me by

So unhappy

But safe as could be

 

So what if it hurts me?

So what it I break down?

So what if this world just throws me off the edge,

My feet run out of ground

I gotta find my place