Het is als een put, een bodemloze. Waarin je blijft vallen, en elke keer als je er uit denkt te klimmen, val je verder en verder. Je raakt in paniek, wordt bang, en elke keer word je kleine beetje hoop weer weggevaagd.
Een gebroken hart doet pijn, het is alsof je geen hart meer in je borstkas hebt zitten. Alsof diegene het meegenomen heeft. En er een groot gat is, wat open blijft, net zolang tot jij jezelf erover heen kan zetten. En dat neemt tijd, maar tijd heelt alle wonden. En je kunt het ook zo zien, soms ben je gewoon beter af in je eentje. Want jezelf zul je nooit kwetsen of aan het huilen maken. Je kunt op z’n minste de waarheid tegen je zelf zeggen, maar je krijgt jezelf er altijd boven op.
Ik heb je nodig, ik wil je, ik hou van je, het was een grote fout. Dat zijn de woorden die ik wil horen, ik wil geen ik kan het niet. Ik wil tenminste een ik wil het proberen, en dan gaat het me wel lukken. Maar dat is er niet meer. Het is over, ik ben alleen. De vrijgezelle vriendin die overal mee naar toegaat is terug! Geweldig..
Ik weet het echt niet meer, niet wat er is fout gegaan, niet hoe ik dingen kan terug draaien. God houdt niet van me, alles mislukt door hem. Misschien verdien ik dingen wel gewoon niet, misschien ben ik het wel niet waard.
Ik mag dan wel 18 jaar zijn, soms heb je gewoon je mama nodig. En nu zit ik hier achter een computer bij stage en wens ik zo naar gewoon een knuffel van mijn moeder. Die dan zegt, alles komt wel goed.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten